مثل اتفاق عشق
ای همیشه ناگزیر ای حضور بی نظیر
ناگهان هر غزل التهاب دلپذیر
سر بلند باشکوه مثل قله های دور
سبز و ساده و لطیف مثل بیدی سربزیر
کوچه باغ ذهن من از ترانه پرشود
لحظه ای اگر که تو بگذری از این مسیر
وای اگر نخوانیم از خودت برانیم
پشت لحظه های شب می شود دلم اسیر
مثل بارش غزل تا همیشه تازه ای
مثل اتفاق عشق اجتناب ناپذیر
تو واقعیت منی
تو مثل اتفاق عشق زلال و ناب می رسی
برای هر سوال من تو با جواب می رسی
در این کویر بی طپش در این سکوت بی عبور
تو مثل چشمه ای که از دل سراب می رسی
همیشه مثل آینه نجیب و پاک و ساده ای
شبیه صبح صادقی که بی نقاب می رسی
تویی که با ترانه ها همیشه جاری می شوی
و هر سپیده با غزل به آفتاب می رسی
من از تو هست می شوم تویی که عین بودنی
ولی تو در تمام من به یک حباب می رسی
تو واقعیت منی دلیل قلب عاشقم
که مثل اتفاق عشق زلال و ناب می رسی
شب چشم تو
پر در آبی نگاه تو گشودن زیباست عابد معبد چشمان تو بودن زیباست
ناگهان دل من حادثه ی چشم تو بود اتفاق غزلم از تو سرودن زیباست
تا ابد آینه ها عاشق رویای تواند دل به امواج خیال تو سپردن زیباست
فرصت سبز تو کو تا دل پاییزی من باز اقرار کند با تو شکفتن زیباست
من شب چشم تو را تا به سحر مینوشم تا بدانی که فقط با تو دمیدن زیباست
آبی آرامش
با همه ی بی سر و سامانیم تشنه ی یک جرعه پریشانیم
گفتی:منم حادثه ی شعر تو شاعر یک حادثه ی آنیم
چشم تو آرامشی طوفانی است عاشق آن جذبه ی روحانیم
آخر هر شعر من امضای توست با تو پر از شور غزلخوانیم
با تو همان آبی آرامشم بی تو ولی ساحلی بارانیم
نور تو از سمت کجا می وزد در شب من؟کز تو چراغانیم
وصف پریشانی یک موی تو صد غزل از دفتر حیرانیم
گر چه دلم بی سروسامان توست تشنه ی یک جرعه پریشانیم
ضریح دل
و آیینه ها را عبادت کنیم
در این قحطی ناگزیری که هست
به یک جرعه شبنم قناعت کنیم
اگر باد مسموم خواهش وزید
دل سبز خود را حمایت کنیم
نه اینکه خدا بهترین آیه است
بیا تا خدا را تلاوت کنیم
در این فصل بی برگی عاطفه
چه بهتر که گل را رعایت کنیم
تمام غزل نقل این ماجراست
بیا تا دلی را زیارت کنیم
من _ تو _ سیب
در ضیافت شعر
تمام چشم تو را جرعه جرعه نوشیدن
و سیب را
در تکامل دست تو
عاشقانه فهمیدن.
چه سهم ترد و لطیفی است این که من دارم
همیشه از تو سرودن
همیشه با تو پریدن
دوباره در تو رسیدن.
برای تو
خداوند شقایق یاس و سنبل
به نام او که خود عاشقترین است
میان مهرورزان بهترین است
به نام او که آغاز اقاقی است
و نامش تا همیشه سبز و باقی است
به نام خالق فرهاد و شیرین
به نام قلب پاک ویس و رامین
به نام لیلی و مجنون عاشق
به نام عطر سرشار شقایق
به نام نامی عشق و ترانه
به نام هر چه حرف عاشقانه
به نام تو به نام حضرت دل
چراغان گشته از تو ساحت دل
بگو با من که آغازت کجا بود؟
شروع و سمت پروازت کجا بود؟
تو از سمت عبور شاپرکها
تو از خواب لطیف قاصدکها
تو از یک لحظه ی ناب و صمیمی
تو از یک قصه ی خوب و قدیمی
تو ازآغوش گرم یک شقایق
تو از مهمانی یک صبح صادق
تو از تصویر یک رویا رسیدی
تو مثل یک غزل زیبا رسیدی
تو یعنی خلوتی دور از هیاهو
تو یعنی یک غزل تا عطر گیسو
تو یعنی یک دریچه رو به مهتاب
تو یعنی یک شب رویایی و ناب
تو یعنی ساحل آبی دریا
تو یعنی که سحر آغاز فردا
تو یعنی یک سبد عطر شقایق
تمنای دلی غمگین و عاشق
تو وقتی می رسی عین زلالی
تو آن ممکن ترین سمت محالی
تو وقتی می رسی یعنی که آغاز
شروع قصه ی زیبای پرواز
بگو با من تمام ناتمامم
منم من با تمام ننگ و نامم
تو مثل عشق در من ریشه داری
تو با من الفتی دیرینه داری
توئی آن اتفاق تازه ی من
همان سرشار بی اندازه ی من
تو تعبیر قشنگی از پرستو
نجیب و پاک مثل چشم آهو
تو رویای گل ارکیده هستی
تمنای دلی تبدیده هستی
تو آغاز تمام فصل هایی
قشنگ ساده ی بی ادعایی
زلالی مثل آغاز قناری
شبیه لحظه های عشق جاری
تو را از جنس رویا آفریدند
صمیمی سبز زیبا آفریدند
نگاهت ابتدای آسمانهاست
سر آغاز تمام کهکشانهاست
صدایت مخمل سبز بهارست
بهار هم با صدایت ماندگار است
تو را ای ناگهان هر ترانه
تو را ای اتفاق شاعرانه
تو را ای آن زلال خوب احساس
تو را ای ابتدای هر گل یاس
تو را می خواهم ای شرجی ترینم
تو را ای تا ابد شرقی ترینم
تو را ای آن محال ناگزیرم
تو را ای التهاب دلپذیرم
تو را که مثل گل بی انتهایی
تماشایی ترین فصل خدایی
تو را ای ناب مثل بوی باران
تو را ای بهتر از عطر بهاران
تو را میخواهم و یک جرعه رویا
کنار سفره ای از جنس دریا
کنار تو کنار لحظه هایت
کنارگریه ها و خنده هایت
کنار تو همیشه فرصتی هست
برای با تو بودن مهلتی هست
کنار تو شروع نسترن هاست
دوباره زیر باران تر شدن هاست
کنار تو پر از آبی پرواز
همیشه با تو سرشار از گل ناز
تو آن زیباترین آغاز هستی
تو رویایی ترین پرواز هستی
شروع تو همیشه خوب و زیباست
همیشه ابتدای تو فریباست
بیا که ابتدای تو بهار است
کویر از نام سبزت سبزه زار است
من و تو یک شب بارانی و عشق
من و تو یک غزل حیرانی و عشق
من و تو بوسه های زیر باران
شکفتن با تو حتی در زمستان
من و تو خلوتی در زیر مهتاب
من و تو با دلی بی تاب بی تاب
نباشی بی تو من پاییز زردم
همیشه ناتمامم عین دردم
نباشی بی تو من یلداترینم
نگو نه؟بی تو من تنهاترینم
نباشی نیستم باور کن ای یار
نگو هرگز خدای تو نگهدار
نگویی اتفاقی بود و افتاد
نگویی هر چه بوده رفته بر باد
نباشی بی تو می ریزد دل من
دوباره بی تو میمیرد دل من
تویی شرجی ترین و من کویرم
که در پاییز بی برگی اسیرم
ضریح آبی چشم تو زیباست
که تنها قبله گاه خوب دلهاست
تو شرم اولین دیدار هستی
تو آن تازه ترین تکرار هستی
تو مثل عشق یک حس غریبی
پر از دلواپسی های عجیبی
تو همچون یک دل بی کینه هستی
که مثل یک غزل بر دل نشستی
تو مثل حادثه یک ناگهانی
و یا تعبیر سبز آسمانی
تو را در کوچه های آشنایی
تو را در لحظه های بی پناهی
تو را در جستجویی تا همیشه
تو را در بهترین رویای بیشه
تو را در بهترین فصل گل ناز
تو را در ابتدای هر چه پرواز
تو را در انتهای یک ترانه
تو را در یک سلوک عاشقانه
تو را من در جواب یک معما
تو را در یک غزل هموزن گلها
تو را من یافتم در بی نشانها
در آغاز تمام کهکشانها
و حالا از تو میخواهم بمانی
و شعر بودنم را تو بخوانی
تو حالا بهترین همراز هستی
تو با معناترین آغاز هستی
تو آغاز تمام هستی من
شراب نام تو سر مستی من
بمان ای نیمه ی گمگشته ی من
تمام این دل سرگشته ی من
بمان ای ساحل صبح امیدم
بمان زیباتر از شعر سپیدم
بمان ای سهم زیبای من از عشق
نصیب قلب تنهای من از عشق
بمان ای رسم خوب مهربانی
شروع فصل سبزهمزبانی
بمان بین من و تو قصه باقی است
هنوزم اتفاق عشق جاری است
بمان و این عطش را تشنه تر کن
شبی را در جوار عشق سر کن
