باز ترین پنجره
با تو
باران زیباست
چشمه ها جوشانند.
دشت لبریزترین سهم من از عطر گل میخکهاست.
با تو هر صبح
از آیینه غزل می بارد
و هوا از نفس گرم تو سرشار تر است.
با تو حتی یک ابر
در حوالی دلم پیدا نیست
و دلم
بازترین پنجره ی رو به خداست.
دوباره در هوای تو
دوباره من دوباره تو دوباره ماجرای عشق
دوباره دل تپیدن و صدای آشنای عشق
دوباره در تو گم شدن کنار ساحل غزل
دوباره با تو ما شدن به یمن لحظه های عشق
دوباره موج چشم تو که می برد دل مرا
به آن همیشه های خوب به بهترین هوای عشق
چه ساده می بری مرا به اوج لحظه های خود
چه ساده با تو می شوم دوباره مبتلای عشق
دوباره تو که می رسی به عاشقانه های من
دوباره من که می رسم به تو به ابتدای عشق
تو بهترین بهانه ای برای فرصت غزل
بمان که با تو می شود تمام من فدای عشق
توئی که تا همیشه ای برای لحظه های من
منم که با تو می شوم دوباره آشنای عشق
جرعه ای از آسمان
در من طلوع کن
زیباتر از همیشه ی خورشید این زمین
بر من بتاب.
بگذار تا که من
دوباره صبح شوم با نگاه تو
بگذار بشکفد همه ی لحظه های من
پشت تمام غزلهای چشم تو
از من عبور کن
محتاج جرعه ای از آسمان توست
این تشنه خاک ترک خورده ی دلم
فصل بی سر انجامی
تو رفته ای و دلم تا کجا نمی دانم
چقدر مانده از این دل به جا نمی دانم
همیشه فرصت زیبای هر ترانه توئی
چگونه من بسرایم تو را نمی دانم
چه تلخ می گذرد لحظه های من بی تو
هنوز فرصتی باقی است بین ما؟ نمی دانم
من و تو عابر آن کوچه های بارانی
و باز می رسد آن لحظه ها ؟ نمی دانم
تمام دفتر من سوگوار رفتن توست
کجای حادثه هستی ؟ کجا؟ نمی دانم
چقدر مانده از این فصل بی سرانجامی
چقدر مانده از این ماجرا؟ نمی دانم
بیا بیا که بی تو تمام ترانه ها زرد است
بیا که بی تو شکستم چرا؟نمی دانم
از تو برای تو
می خواهم از تو بگویم اما این بار نه با شعر که تو جاودانه شعر منی اما نه با غزل که تو عاشقا نه ترین غزل دفتر منی اما نه با ترانه که تو سبزترین ترانه ی وجود منی.می خواهم از نگاه تو این آبی تا بی کرانه بگویم از صدایت که مخمل سبز رویاهاست از صبح لبخندت که نوازش نسیم در کوچه باغ خاطره هاست. می خواهم از تو بگویم که مثل حادثه ی عشق تا همیشه ای مثل اتفاق غزل اجتناب ناپذیری تا ابد مثل رویای شیرین با هم بودن مثل ترنم صبح در خیابانهای تمیزمثل بوی خوش آشنایی مثل صدای آغاز پرستو در ابتدای پروازی تا بی نهایت. بگذار از تو بگویم ای ساده ترین حرف دفتر دلم ای تازه ترین فرصت این دل تنها بگذار با تو بمانم ای خاطره ی سوزان یک عشق قدیمی بگذار از تو لبریزم شوم ای عطش گوارای من. تو برای من یک اتفاق دل انگیزی مثل رویای کودکی مثل نوازش نسیم بر گونه های سرخ شقایق مثل باور سبز در کنار هم بودن.تو نیروانای منی که در معبد چشمانت به بودای خود می رسم تو قاف یقینی هستی که سیمرغ دلم تا تو پر می گشاید تو آن دور دست نیافتنی اما مهربانی که می شود با تو از دل حادثه ها عبور کرد. پس بگذار در کنار تو باز هم به نیمه ی دیگر خود برسم ای تمام ناتمام این دل تنهای من. بگذار با تو در ساحت دلفریب یک عشق پاک و آسمانی قدم بگذارم ای نجیب با شکوه ای باشکوه نجیب بگذار با تو تا همیشه سفر کنم تا نیلوفری ترین لحظه های یک خواهش . .با تو چیدن یک سیب از شاخه های احساس چه دلپذیر است پس بگذار با تو تا شاخه های تکامل سفر کنم.ای تا همیشه جاری مرا به یک غزل از چشم خویش مهمان میکنی؟
چشم تو
تنها نشسته ام به تماشای چشم تو
ای من فدای ناز و تمنای چشم تو
در من طلوع میکند هر لحظه آفتاب
از شرق مهربان و فریبای چشم تو
آغوش دلفریب کدامین ترانه باز
مهمان کند مرا به مسیحای چشم تو
من با دلی که قایق پهلو شکسته است
کی می رسم به ساحل زیبای چشم تو؟
وقتی که غم تمام مرا تلخ میکند
من دلخوشم به طعم عسلهای چشم تو
از لحظه های آبی شعرم چو بگذری
دلبسته می شوم به سراپای چشم تو
بر روی قلب خود که فقط مبتلای توست
صد بار دیده ام به یقین جای چشم تو
تنها پناه من فقط آغوش گرم توست
ای من فدای ناز و تمنای چشم تو
در موسم چشمان تو
از شرجی چشمان تو الهام گرفتم
یعنی غزلم را زتو من وام گرفت
گفتی که خراب تو شدن آخر عشق است
از میکده ی چشم تو من جام گرفتم
در عشق تو گمنامی من سهم کمی نیست
هر چند که با لطف تو من نام گرفتم
در جشن کریمانه ی چشمان تو آنروز
هر لحظه و هر ثانیه من کام گرفتم
با یک دل دریایی و ازجنس نگاهت
در موی پریشان تو آرام گرفتم
با یک غزل از عطر نفسهای تو سرشار
در موسم چشمان تو فرجام گرفتم
